Alveo pomocne przy Depresji

Doświadczanie trudnych, negatywnych emocji jest udziałem każdego człowieka. Przeżywanie smutku, złości, zniechęcenia czy lęku jest tak samo naturalne jak odczuwanie radości, szczęścia, optymizmu czy nadziei. Pozytywne emocje potrafią oddziaływać na człowieka w dwójnasób – są powodem wydzielania się hormonów szczęścia, które w pierwszej kolejności odpowiadają za odczucie rozluźnienia i „przypływu mocy” w organizmie, a przy tym działają jak potężny zastrzyk substancji odpornościowych dla ciała. I odwrotnie: doświadczenie negatywnych emocji powoduje powstawanie somatycznych objawów, które są „echem” poprzedzających je przykrych zdarzeń. Jeśli doświadczenia takie działają na organizm przez dłuższy okres czasu, mogą powodować wiele niekorzystnych zmian w organizmie, które mają tendencję do przeradzania się w pełnoobjawowe, przewlekłe schorzenia. Stan przedłużającego się obniżenia nastroju, połączonego z chronicznym brakiem energii i niską samooceną jest nazywany depresją. Jest to jedno z najczęściej spotykanych zaburzeń psychicznych, dotykające coraz większego odsetka populacji krajów wysokorozwiniętych. Z tego powodu depresja została wpisana na listę chorób cywilizacyjnych – obok nowotworów, miażdżycy czy wrzodów.

Depresja jest często mylona z wieloma innymi chorobami – zarówno psychicznymi jak i somatycznymi. Dzieje się tak głównie dlatego, że wynikiem jej trwania w organizmie są najrozmaitsze zaburzenia czynnościowe wielu organów wewnętrznych i zewnętrznych. Szacuje się, że nawet do kilkunastu procent pacjentów leczących się u lekarza ogólnego nigdy nie zostanie prawidłowo zdiagnozowanych pod kątem depresji, która zapewne odpowiada za ich objawy chorobowe lub leżała u podstaw rozwinięcia się danej choroby. Do najczęstszych objawów psychicznych depresji należą:

  • długotrwały, głęboki smutek;
  • brak energii do działania, zmuszanie się do wykonywania najprostszych czynności;
  • brak koncentracji, kłopoty z pamięcią;
  • niska samoocena, poczucie beznadziejności własnej sytuacji i przyszłości;
  • utrata zainteresowań;
  • tendencja do obarczania się winą za niepowodzenia własne i najbliższych;
  • zaburzenia snu;
  • brak apetytu powodujący spadek masy ciała;
  • spadek libido;
  • dobowe wahania samopoczucia – obniżenie nastroju pojawia się od rana i utrzymuje się do południa, później może ulec poprawie;
  • w ciężkich przypadkach pojawiają się myśli samobójcze.

Depresja jest chorobą psychiczną, jednak jej objawy są maskowane przez dolegliwości somatyczne. Chorzy na depresję najczęściej uskarżają się na:

  • uczucie gniecenia w klatce piersiowej;
  • zaburzenia pracy układu pokarmowego;
  • bóle głowy, nawet migreny;
  • bóle pleców;
  • bezsenność;
  • zaburzenia miesiączkowania (kobiety).

Ważne jest to, że chory na depresję rzeczywiście odczuwa wszystkie wskazywane przez siebie dolegliwości, które znacznie pogarszają jakość jego życia. Nie można zarzucać mu, że symuluje, przeciwnie – należy wykazać daleko idące zrozumienie i starać się pomóc. Depresja nie jest bowiem ucieczką przed problemami ani usprawiedliwieniem lenistwa – to poważna choroba wymagająca leczenia. Depresja może wystąpić jako epizod, zwłaszcza jako wynik doznanej traumy lub silnego stresu. Może jednak mieć charakter przewlekły, z objawami zaostrzającymi się i ustępującymi okresowo. Istotne jest również odróżnienie łagodnych stanów obniżenia nastroju oraz depresji sezonowej, wynikającej z braku dostatecznej ilości światła słonecznego. Według takiej klasyfikacji rozróżnia się:

  • smutek – kiedy samopoczucie jest chwilowo złe;
  • przygnębienie – samopoczucie jest głęboko obniżone ale wciąż jest to stan chwilowy;
  • epizod depresyjny – trwający ponad 14 dni okres występowania objawów depresyjnych, mających jednak pełne uzasadnienie w przebytej właśnie traumie (śmierć bliskiej osoby, wypadek, utrata pracy, kataklizm etc.);
  • łagodna depresja sezonowa – dająca pojedyncze objawy znacznemu odsetkowi ludzi zamieszkujących umiarkowane strefy klimatyczne i północ;
  • depresja – o różnym nasileniu: od okresowej do przewlekłej najcięższej postaci.

Na przewlekłą depresję chorują najczęściej osoby powyżej 50. roku życia i ma to związek ze zmianą dotychczasowego trybu życia (przejście na emeryturę i pogorszenie sytuacji finansowej, obniżenie sprawności fizycznej osamotnienie spowodowane usamodzielnieniem się dzieci lub śmiercią partnera życiowego). Jednak coraz częściej to schorzenie diagnozuje się u ludzi młodszych, a nawet u nastolatków. Powodem jest życie w ciągłym stresie oraz szerzenie się chorób cywilizacyjnych, których powikłaniem bardzo często jest depresja. Ryzyko wystąpienia depresji wzrasta, jeżeli w rodzinie ktoś już cierpiał na nią. Dodatkowym czynnikiem zwiększającym możliwość pojawienia się depresji są cechy nabyte w środowisku rodzinnym oraz utrwalone cechy osobowości.

Obecnie depresję uważa się już za chorobę przewlekłą, ale możliwą do wyleczenia pod warunkiem, że w porę zostanie zdiagnozowana i pacjent podda się długotrwałemu leczeniu. Celem leczenia jest ustąpienie objawów i przywrócenie funkcjonowania na poziomie sprzed choroby oraz zapobieganie nawrotom. Przyjmuje się, że leczenie farmakologiczne musi trwa

minimum pół roku, żeby trwale ustąpiły łagodne objawy depresji. W cięższych przypadkach terapia trwa nawet kilka lat i należy liczyć się z nawrotami choroby. Prowadzona równolegle psychoterapia jest również procesem rozciągniętym w czasie, bowiem dotarcie do ukrytych głęboko w podświadomości przyczyn powstania depresji wymaga szczegółowej analizy wielu aspektów życia chorego. Dopiero w dalszym etapie następuje pozytywna stymulacja, mająca spowodować zmiany w myśleniu i tym samym ustąpienie objawów depresji.

Niezależnie od metod postępowania przyjętych w terapii depresji i zastosowanych leków, bardzo ważna jest profilaktyka nawrotów depresji, zwłaszcza, jeśli depresja jest schorzeniem towarzyszącym innej chorobie przewlekłej: zaburzeniom tarczycy, przewlekłemu stresowi, bezsenności czy nowotworom. Profilaktyka – dotycząca również osób zdrowych chcących minimalizować ryzyko zachorowania – obejmuje przede wszystkim:

  • prowadzenie zdrowego, unormowanego trybu życia z zachowaniem dobrych relacji towarzyskich i rodzinnych;
  • stosowanie pełnowartościowej diety bogatej w substancje wspomagające pracę gruczołów dokrewnych – odpowiedzialnych za wahania hormonalne i zmiany nastroju;
  • systematyczny aktywny wypoczynek – podnoszący poziom serotoniny w organizmie, która jest przeciwnikiem hormonów stresu: kortyzolu i adrenaliny;
  • regularny długi sen – dzięki któremu procesy regeneracji zachodzące w organizmie odbywają się bez zakłóceń i może on funkcjonować na maksimum możliwości;
  • unikanie środków sztucznie poprawiających nastrój –używek, alkoholu, narkotyków, leków psychotropowych etc.;
  • wspomaganie organizmu naturalnymi suplementami działającymi wielowymiarowo.

Najlepszymi preparatami w tej grupie są wieloskładnikowe naturalne wyciągi ziołowe – zawarte w nich ekstrakty oddziałują w sposób skorelowany na cały organizm – jednocześnie budując odporność na czynniki zewnętrzne – chorobotwórcze drobnoustroje i środki chemiczne ale również stres i zanieczyszczenie środowiska. Szczególnie polecanym w tej grupie specyfików jest preparat Alveo. Jest to wyciąg z 26 różnych roślin – działający harmonizująco oraz tonizująco na organizm w stresie. Wszechstronne działanie na organy wewnętrzne oraz podaż wielu łatwo przyswajalnych składników odżywczych zapewnia prawidłową ich pracę, zapobiegając powstawaniu wielu schorzeń. Alveo pomaga osiągnąć stan homeostazy, czyli równowagi biologicznej całego organizmu, zapewniając tym samym spokojny rozwój i trwanie bez zakłóceń w stanie sprzyjającym regeneracji komórkowej, co z kolei przekłada się na wydłużenie czasu życia komórek i tym samym całego organizmu.

Bonifacy